24 Kasım 2012 Cumartesi

Çok amaçsız. Çok boş. Çok anlamsız. Bugünlerde kendim için kullanabileceğim o kadar olumsuz cümle var ki. Sürekli düşünüyorum böyle olsaydı ne olurdu, şöyle olsaydı farklı mı olurdu bunları düşünmenin artık faydası olmadığını umursamadan. Benden başka kimsenin anlayamadığı şeyler var, hatta bazen benim bile. Nasıl üstesinden geldiğimi bilmiyorum, şuan nasıl iyiyim ya da nasıl ölmüyorum bilmiyorum, bu kadar bağımlı, bu kadar çaresiz, bu kadar aşık hale ne zaman geldim ne zaman kurtuldum, ne zaman kurtuldun bilmiyorum. Söylemek istediğim çok şey var ama o kadar yorgunum ki. Konuşmaktan, ulaşamamaktan, hissetmekten yoruldum. Sen anlamadın, başkaları anlamadı. Anlamasınlar. Önemli mi? Artık hiç bir şey değil. Sen değilsin ben değilim benim istediklerim benim hayatım benim hissettiklerim değil. Birlikte bu kadar anlamlıyken, tek başına anlamsız olmak önemli mi. Yaşamak, yaşamamak seni hissetmek önemli mi artık? Yalnızca geçsin istiyorum artık, hak etmediğim halde yaşadığım her şey bitsin. Aklımdan, kalbimden gitsin. Bu kadar.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder